23/10/2021

ภาพพยนตร์ 7 เรื่องที่ดีที่สุดแห่งทศวรรษ moviefree8k.com

1. Us and them ( 2018 )

ภาพพยนตร์ ในปี 1996 โลกได้ซาบซึ้งไปกับ เถียนมีมี่ ของ Peter Chan ในยุคนี้ผู้คนรู้จัก Us and Them ที่มาแนวทางเดียวกันเป๊ะแต่ปรับให้เข้ายุคเข้าสมัย และเพิ่มความดราม่าเข้าไปอีกระดับหนึ่งเพื่อทำให้เราเสียฟอร์มในการรับชมเพราะเผลอตัวเสียน้ำตาออกมา แต่ที่น่าเสียดาย คือ หนังได้ลดทอนสัญญะทางการเมืองไปเยอะเมื่อเทียบกับเทียนมีมี่ที่มีความเป็นฮ่องกงมากกว่า ทิ่มแทงความรู้สึกเราได้เยอะกว่า

มีการอิงเรื่องราวของยุคสมัยเหมือน ๆ กัน เล่นเรื่องความสัมพันธ์ในแนวทางใกล้เคียงกัน เต็มเปี่ยมไปด้วยเรื่องราวมากมายในอดีตให้ชวนนึกถึงทั้งสุข เศร้า เหงา รัก ถ้าใครต้องการดูหนังรักที่มีความครบเครื่องเรื่องอารมณ์ Us and Them คือหนังที่ห้ามพลาด ( อย่าลืมดูช่วงเครดิตด้วยล่ะ )

2.Split ( 2016 )

ภาพพยนตร์ สิ่งที่เราชอบที่สุดในหนังของ M. Night Shyamalan คือ บทของเขาจะไม่เหมือนหนังของใคร ต่อให้เป็นหนังที่แย่ในบางทีมันก็ยังคงเป็นหนังที่มีความออริจินัลอยู่ดี เช่นเดียวกับเรื่องนี้ เราเชื่อว่า Split น่าจะเป็นหนังที่ผู้ชมจะพูดถึงและให้การยอมรับมากกว่านี้ ถ้าผู้คนไม่เคยเห็นงานเก่า ๆ ของเขามาก่อน เช่น Unbreakable , Signs หรือแม้แต่ใน The Village , The Vist หนัง Hybrid ที่ไม่ค่อยมีใครกล้าทำเท่าไร เพราะยากต่อการทำการตลาด

3.Gone Girl ( 2014 )

ภาพพยนตร์ เรื่องราวความสัมพันธ์ป่วย ๆ ของครอบครัวสมัยใหม่ ที่แต่ละคนมีความคิดเป็นของตนเองที่เเข็งเเรงพอที่จะไม่สนใจความคิดอื่น ๆ สิ่งที่เราชอบที่สุดคือวิธีที่แต่ละฝ่ายพยายามจะเอาชนะกัน ที่ไม่ใช่การตบตีหนักหน่วงแต่มันคือการพยายามเอาชนะด้วยการทำให้อีกฝ่ายเป็นบ้า ทนไม่ได้ แล้วยอมแพ้ไปเอง ซึ่งดูเหมือนไม่มีใครลดละความพยายามเลยและมันก็เลยเถิดจนยากจะควบคุม จังหวะของหนังทำให้เราลุ้นมาก ๆ ในแต่ละฉาก ส่วนงานดนตรีประกอบของ Trent Reznor และ Atticus Ross ก็ดูทันสมัย เข้ากับเรื่องนี้เป็นที่สุด

4.Rango ( 2011 )

สิ่งที่เราชอบที่สุดในหนังเรื่องนี้คือหนังสามารถดึงเสน่ห์ออกมาจากตัวละครอัปลักษณ์ได้อย่างน่าสนใจสุด ๆ มันทำให้เรามองเห็นว่าเราไม่จำเป็นต้องหลงรักตัวละครที่ดูเท่ หรือน่ารักเสมอไปตราบใดที่หนังยืนยันที่จะดึงเสน่ห์ออกมาจากตัวละครนั้นให้ได้ ซึ่ง Rango ก็ทำออกมาได้อย่างมีชั้นเชิง ดูสนุก มีอารมณ์ขันเฉพาะตัว เป็นหนังแนว “ค้นหาตัวตน” ที่ไม่ควรพลาดเรื่องหนึ่ง

5.Raw ( 2016 )

เมื่อคิดถึงหนังเรื่องนี้ทีไรเราจะรู้สึกสยองขึ้นมาทันที ภาพบางภาพมันยังคงติดตาเราอยู่ ด้วยงานภาพที่จัดจ้านมีสไตล์ ด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่านของตัวละครที่ไม่หยุดนิ่งเหมือนรอเวลาที่จะปะทุตัวของอะไรบางอย่างที่เลวร้ายออกมา ด้วยบรรยากาศที่ลึกลับอึดอัดชวนสงสัยที่ทำให้เรารู้สึกไม่ปลอดภัยอยู่ตลอดเวลา เราชอบที่หนังไม่ยอมเผยว่ามันเป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไรจนเราค่อย ๆ เข้าใจขึ้นเรื่อย ๆ เป็นประสบการณ์ที่แปลกใหม่มาก ๆ ในการดูหนังสยองขวัญแนวนี้

6.A Cure for Wellness ( 2016 )

ผลงานที่ Gore Verbinski กำกับมักจะเป็นงานที่ดูเสี่ยงอยู่เสมอ ว่ามันจะขายได้หรือขายไม่ได้ คนดูจะเข้าใจหรือมึนงง มันจึงเป็นเหตุผลที่พอเข้าใจได้ ว่าทำไมนักวิจารณ์ถึงเสียงแตกออกเป็นสองขั้ว ไม่ชอบก็เกลียดหนังของเขาไปเลย เรื่องนี้ก็เช่นกัน แต่เราอยู่ในฝั่งที่ชอบหนังเรื่องนี้มากกว่า เพราะยิ่งขุดหนังเรื่องนี้ให้ลึกลงไปในความคิดเท่าไหร่ก็ยิ่งพบอะไรมากขึ้นเรื่อย ๆ

หนังมีองค์ประกอบที่ซับซ้อนที่ยากจะเห็นรายละเอียดทั้งหมดเพียงครั้งเดียว มันเป็นความรู้สึกเหมือนการได้ดู Blade runner ในปี 1982 หรืองานของ Stanley Kubrick หลาย ๆ เรื่องที่ผู้คนไม่ค่อยเข้าใจนักในช่วงแรกซึ่งต่อมาผู้คนจึงเริ่มเห็นบางสิ่งที่สำคัญของหนังและนำมาวิเคราะห์ แตกรายละเอียดเป็นชั้น ๆ เชื่อว่าผู้คนจะกลับมาพูดถึงหนังเรื่องนี้อีกครั้งในอนาคต

7.Shoplifters ( 2018 )

“เราเลือกเกิดไม่ได้ แล้วเราจะเลือกครอบครัวด้วยตัวเองได้หรือไม่” ประเด็นที่น่าขบคิด มีอีกหลาย ๆ ประเด็นที่หนังทำหน้าที่ตีแผ่โดยไม่ชี้นำ ปล่อยให้คนดูวิเคราะห์และวิจารณ์ได้อย่างชาญฉลาด

และล่าสุด Shoplifters ที่เป็นตัวแทนของประเทศญี่ปุ่นในการเข้าชิงรางวัลสาขา ภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยม บนเวทีออสการ์ มีชื่อเป็นผู้เข้าชิงในรอบสุดท้าย ซึ่งปีนี้มีหนัง 9 เรื่องจาก 9 ชาติหลุดเข้ามาลุ้นรางวัลนี้ ได้แก่ Shoplifters จากญี่ปุ่น, Birds of Passage จากโคลอมเบีย, The Guilty จากเดนมาร์ก, Never Look Away จากเยอรมนี, Ayka จากคาซัคสถาน, Capernaum จากเลบานอน, Roma จากเม็กซิโก, Cold War จากโปแลนด์ และ Burning จากเกาหลีใต้ ก่อนที่จะมีการประกาศผลรางวัลผู้ชนะเลิศในงาน ออสการ์ ครั้งที่ 91 วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2019 ที่ประเทศสหรัฐฯ

Shoplifters หรือครอบครัวที่ลัก ภาพยนตร์เรื่องล่าสุดของ ฮิโรคาซึ โคเรเอดะ (Hirokazu Kore-eda : 是枝 裕和) ที่ลงมือเขียนบทและกำกับเอง เพิ่งคว้ารางวัลปาล์มทองคำ (The Palme d’Or) รางวัลสูงสุดจากเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ เมื่อเดือนพฤษภาคมที่ผ่านมา ถือเป็นครั้งแรกในรอบ 21 ปีที่ญี่ปุ่นได้รับรางวัลอันทรงเกียรตินี้ต่อจาก The Eel (うなぎ) โดยผู้กำกับ โชเฮ อิมามุระ (Shohei Imamura :今村 昌平) เมื่อปี 1997 และเป็นวันของโคเรเอดะเสียที หลังจากที่ภาพยนตร์ของเขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนี้มาแล้ว 5 ครั้ง

สำหรับ Shoplifters หรือครอบครัวที่ลัก เป็นเรื่องราวของครอบครัวชนกรรมาชีพ ครอบครัวหนึ่ง อาศัยอยู่ในกรุงโตเกียว ประกอบไปด้วย โอซามุ (ลิลี่ แฟรงกี้ / Lily Franky : リリー・フランキー) หัวหน้าครอบครัวผู้ประกอบอาชีพแรงงานก่อสร้างรายวัน และมีรายได้เสริม ด้วยการขายของที่ได้มาจากการลักเล็กขโมยน้อยร่วมกับ โชตะ (ไคริ โจว / Kairi Jyo : 城桧吏) ลูกชายของเขา

วันหนึ่ง โอซามุและโชตะ ได้พบกับยูริ (มุ ซาซากิ / Miyu Sasaki : 佐々木みゆ) เด็กน้อยที่อาศัยอยู่ในบ้านเพียงลำพัง เขาจึงตัดสินในพามาอยู่ในบ้านด้วย โดยไม่ฟังเสียงคัดคานจาก โนบุโยะ (ซากุระ อันโด / Sakura Ando: 安藤 サクラ) ภรรยาสาวโรงงานของเขา ว่านี่คือการลักพาตัวเด็ก แต่เขากลับมองว่าไม่ใช่การลักพาตัว เพราะไม่ได้เรียกเงินค่าไถ่ นอกจากนี้ยังมี อากิ (มายุ มัทสึโอกะ / Mayu Matsuoka : 松岡茉優) เด็กสาววัยรุ่นที่ช่วยหาเงินเข้าบ้านด้วยอาชีพการเต้นอนาจาร และคุณยายฮัตสึเอะ (คิริน คิคิ / Kirin Kiki : 樹木希林) ที่ได้รับเงินบำนาญจากสามีที่เสียชีวิตไปแล้ว (แต่ไม่ได้แจ้งตาย) ทั้ง 6 คน อาศัยอยู่ร่วมกันโดยมีความสัมพันธ์แปลก ๆ เนื่องจากบางคนไม่ได้มีสายเลือดเดียวกัน ทว่าสามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุข ราวกับเป็นครอบครัวเดียวกันจริง ๆ เวลาดำเนินไปเรื่อย ๆ กระทั่งความลับที่พวกเขาปกปิดไว้ค่อย ๆ เผยออกมา

เนื้อหาต่อไปนี้มีการสปอยล์ (เล็กน้อย)
ความสัมพันธ์อันบิดเบี้ยวของแต่ละตัวละครที่ประกอบสร้างจนกลายมาเป็น ความสัมพันธ์แบบครอบครัวนี้ คือประเด็นแรกที่น่าสนใจ เพราะคนญี่ปุ่นค่อนข้างให้ความสำคัญกับเลือดเนื้อเชื้อไข แต่ครอบครัวนี้สามารถก้าวข้ามเรื่องเลือดข้นกว่าน้ำไปได้ ด้วยสายใยความผูกพันที่เป็นนามธรรมเหลือเกิน หลายครั้งที่ตัวละครพยายามตอกย้ำเรื่อง “เราเลือกเกิดไม่ได้ แล้วเราจะเลือกครอบครัวด้วยตัวเองได้หรือไม่” ทำให้กระตุกต่อมคิดคนดูในเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างสายเลือดและสายใย

รัฐกับสวัสดิการที่พลเมืองพึงได้ เป็นอีกหนึ่งประเด็นที่น่าสนใจไม่ว่าจะเป็นเรื่องบำนาญ การคุ้มครองแรงงาน การประกันการว่างงาน การศึกษา รวมถึงวิธีคิดหลาย ๆ อย่างที่กระตุกต่อมเอ๊ะ แต่เข้าใจได้ เพราะผู้กำกับนั้นสร้างเงื่อนไขให้ตัวละครไม่สามารถดำเนินการเกี่ยวกับสิทธิดังกล่าวได้ ด้วยเงื่อนไขที่ต้องทำอะไรหลบ ๆ ซ่อน ๆ อยู่ทั้งเรื่อง เช่น ไม่ออกไปเจอใคร เด็ก ๆ ไม่เรียกพ่อแม่ตรง ๆ งานของอากิก็ไม่ เห็นหน้าลูกค้า ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ ดังนั้น แก่นหลักของเรื่องนี้คือ การหลบซ่อน

โดยผู้กำกับโคเรเอดะ ได้นำเอาเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงในสังคมญี่ปุ่นหลายเหตุการณ์ ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมามาเป็นจิ๊กซอว์ประกอบให้เรื่องสมบูรณ์ ไม่ว่าจะเป็นคดีขโมยของ ลักพาตัว และการนำเอาเงินบำนาญของผู้สูงอายุมาเลี้ยงดูตัวเอง “การขโมยของเพื่อความอยู่รอด การหลบซ่อนเพื่อปกป้องคนที่รัก และปกปิดความลับที่เป็นกุญแจสำคัญของเรื่องนี้”

การเคลื่อนไหวของภาพหลาย ๆ ครั้ง คิดว่าดูสารคดี เพราะด้วยความสมจริงของฉาก ซึ่งขอไม่สปอยล์ แต่พูดได้เลยว่ามันเรียลมาก สำหรับตัวละครโปรดของผู้เขียน คือ โนบุโยะ ที่แสดงโดยคุณอันโด ซากุระ หลายซีนที่ไม่มีคำพูดออกมาจากปาก แต่สามารถพาคนดูให้รู้สึกเจ็บปวดและจุกอกกับปัญหาที่เธอกำลังเผชิญในเรื่องได้ จนลืมไปว่านี่คือการแสดง

เวลากว่า 2 ชั่วโมง เรื่องราวค่อย ๆ ดำเนินไป ภาพยนตร์ได้นำพาคนดูดื่มด่ำกับความสัมพันธ์อันสมบูรณ์ในสภาพความเป็นอยู่ที่บกพร่อง การเดินของกล้องในหลาย ๆ ฉาก ยิ่งรู้สึกอิน เพราะการดำเนินของภาพทำให้คนดูรู้สึกว่าตัวเองเป็นหนึ่งในตัวละคร มีส่วนร่วมในการกระทำต่าง ๆ ของตัวละคร แต่หากไม่ค่อยปลื้มภาพยนตร์แนวสารคดีหรือภาพยนตร์สารคดีเทียม (mockumentary) ที่เน้นความเรียลความสมจริง ก็อาจจะเวียนหัวหรืออึ้งกับหลาย ๆ ฉากที่บรรยากาศดูไม่ค่อยโสภาสักเท่าไร เรื่องราวดำเนินอย่างช้า ๆ เนือย ๆ ในช่วงแรกถึงกลางเรื่อง ซึ่งกว่าภาพยนตร์จะพาเราไปสู่จุดไคลแม็กซ์ โคเรเอดะก็เลี้ยงไข้คนดูให้รู้สึกว่ามันคงไปไม่ได้ไกลกว่านี้แล้ว แต่เมื่อหมัดแรกที่เปรียบเป็นจุดเปลี่ยน เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ตัวผู้กำกับก็ไม่รีรอ ยื่นหมัดที่ 2 3 4 เข้ามาบีบคั้นคนดูจนเกือบหายใจไม่ออก ปมต่าง ๆ ก็ถูกฉายออกมาให้เห็นถึงเหตุผลของแต่ละตัวละคร จนกระทั่งภาพสุดท้ายบนจอนั้นหายไป…